در این متن، شاعر بیان میکند که زمانی که افلاک گهر میریزد، هر ذره به سوی اصل خود بازمیگردد و از غرور باد و هوسهای آن دوری میجوید و از آفتاب پرهیز میکند. این متن به نوعی اشاره به بازگشت به اصل و پرهیز از غرور و هوسهای دنیوی دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
رباعی ۴۶۸ - آندم که ز افلاک گهر ریز کند
هر ذره بسوی اصل خود خیز کند ۱
از نخوت آن باد و زین باد هوس
هر ذره ز آفتاب پرهیز کند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.