خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر بیان می‌کند که زمانی که افلاک گهر می‌ریزد، هر ذره به سوی اصل خود بازمی‌گردد و از غرور باد و هوس‌های آن دوری می‌جوید و از آفتاب پرهیز می‌کند. این متن به نوعی اشاره به بازگشت به اصل و پرهیز از غرور و هوس‌های دنیوی دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
رباعی ۴۶۸ - آندم که ز افلاک گهر ریز کند
آندم که ز افلاک گهر ریز کند
هر ذره بسوی اصل خود خیز کند ۱
از نخوت آن باد و زین باد هوس
هر ذره ز آفتاب پرهیز کند ۲
هر ذره بسوی اصل خود خیز کند ۱
از نخوت آن باد و زین باد هوس
هر ذره ز آفتاب پرهیز کند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۶۷ - آن دل که به شاهد نهان درنگرد
گوهر بعدی:رباعی ۴۶۹ - آن ذره که جز همدم خورشید نشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
