این شعر بیانگر آن است که دلی که به معشوق (شاهد) پنهانی نگاه نکند، به سوی دنیا و ملک و قدرت نیز روی نخواهد کرد. در روز مرگ (اجل) نیز از نگاه کردن به دنیا بیزار خواهد شد، زیرا آن چهره (دنیا) را رها کرده و به سوی جان (معنویت) بازنخواهد گشت.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی این شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند مرگ و جدایی از دنیا نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۴۶۷ - آن دل که به شاهد نهان درنگرد
کی جانب ملکت جهان درنگرد ۱
بیزار شود ز چشم در روز اجل
کان روی رها کند به جان درنگرد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.