این متن شعری است که از عشق و امید ناامید شده سخن میگوید. شاعر اشاره میکند که ذرهای که همنشین خورشید نشد، به جای امید، به ریشخند گرفتار شد. سپس از عشقی میپرسد که چرا به سرعت مانند برگ بید در باد تسلیم شده و پایداری نکرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، موضوع ناامیدی و تسلیم شدن در عشق نیاز به بلوغ ذهنی دارد.
رباعی ۴۶۹ - آن ذره که جز همدم خورشید نشد
بر نقد زد و سخرهٔ امید نشد ۱
عشقت به کدام سر درافتاد که زود
از باد تو رقصان چو سر بید نشد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.