شاعر بیان میکند که تمام وجودش به معشوق وابسته است و هر بخشی از او، زبان گویای عشق معشوق است. او خود را مانند چنگی میداند که در آغوش معشوق تکیه زده و نالههایش از انگشتان معشوق سرچشمه میگیرد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
رباعی ۲۴۷ - بر جزوم نشان معشوق منست
هر پارهٔ من زبان معشوق منست ۱
چون چنگ منم در بر او تکیه زده
این نالهام از بنان معشوق منست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.