خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر از دوستانی سخن می‌گوید که مانند گل‌ها در جهان ظاهر شدند، مدت کوتاهی زیبا و خوشبو بودند و سپس با آمدن بهار، یکی پس از دیگری از بین رفتند. این متن به زیبایی گذرا و ناپایداری زندگی اشاره دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و ادبی موجود در متن ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد، اما نوجوانان و بزرگسالان می‌توانند از زیبایی و معنای آن لذت ببرند.
رباعی ۱۷۱ - یاران به جهان چشم چو گل بگشادند
یاران به جهان چشم چو گل بگشادند
هر یک دو سه روز رنگ و بویی دادند ۱
چون راست که بر بهار دل بنهادند
ازبار یگان یگان فرو افتادند ۲
هر یک دو سه روز رنگ و بویی دادند ۱
چون راست که بر بهار دل بنهادند
ازبار یگان یگان فرو افتادند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۷۰ - چشم و دل من که هرچه گویم هستند
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۲ - زان پس که دل و دیده بر من سپرند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
