این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق الهی و احساسات عمیق خود نسبت به معشوق (خدا) سخن میگوید. او از زیبایی و جلال معشوق، تأثیر عمیق عشق بر روحش، و اشتیاق بیپایان خود برای وصال با معشوق صحبت میکند. شاعر تأکید میکند که هرگز از عشق خسته نمیشود و حتی اگر زمانه بر او سخت بگیرد، باز هم به عشق وفادار خواهد ماند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عشق الهی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و شناخت مفاهیم فلسفی و معنوی دارد. همچنین، زبان شعر کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۲۷۰ - افدی قمرا لاح علینا و تلالا
ما اَحْسَنَهُ رَبِّ تَبارَکْ و تَعالیٰ ۱
قَدْ حَلَّ بِرُوحی فَتَضاعَفْتُ حَیاةً
وَ الْیَوْمَ نَأیٰ عَنّیَ عِزًّا وَ جَلالا ۲
اَدْعُوهُ سِرارًا وَ اُنادیهِ جِهارًا
اَنْ اَبْدَلَنی الصَّبْوَةَ طَیْفًا وَ خَیالا ۳
لَوْ قَطَّعَنی دَهْری لا زِلْتُ اُنادی
کَیْ تَخْتَرِقَ الْحُجْبُ وَ یُرْوینَ وِصالا ۴
لا مَلَّ مِنَ الْعِشْقِ وَ لَوْ مَرَّ قُرُونٌ
حاشاهُ مَلالاً بِیَ حاشایَ مَلالا ۵
اَلْعاشِقُ حُوتٌ وَ هَوَی الْعِشْقِ کَبَحْرٍ
هَلْ مَلَّ اِذا ما سَکَنَ الْحُوتُ زُلالا؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.