غزل ۲۴۸ - گوش من منتظر پیام تو را

گوشِ من مُنْتَظِر پیامِ تو را
جان به جانْ جُسته یک سلامِ تو را ۱

در دِلَم خونِ شوق می‌جوشَد
منْتَظِر بویِ جوشِ جامِ تو را ۲

ای زِ شیرینی و دلاویزی
دانه حاجَت نبوده دامِ تو را ۳

کرده شاهان نِثارْ تاج و کَمَر
مَر قَبایِ کَمین غُلام تو را ۴

زَ اَوَّلِ عشقْ من گُمان بُردم
که تَصوّر کُنم خِتامِ تو را ۵

سِلْسِلَه م کُن به پایِ اُشْتُر بَند
من طَمَع کِی کُنم سَنامِ تو را ۶

آن که شیری زِ لُطفِ تو خورده‌ست
مرگ بیند یَقین فِطامِ تو را ۷

به حَقِ آن زبانِ کاشفِ غَیب
که به گوشم رَسان پیامِ تو را ۸

به حَقِ آن سَرایِ دولَت بَخش
بِنِمایَم زِ دورْ بامِ تو را ۹

گَر سَر از سَجده تو سود کُند
چه زیان است لُطفِ عامِ تو را ۱۰

شَمس تبریز این دلْ آشفته
بر جِگَر بسته است نامِ تو را ۱۱