خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن با استفاده از تصاویر و استعاره‌های زیبا، به ستایش خداوند و یادآوری نعمت‌های او می‌پردازد. از تسبیح طبیعت تا هدایت روح به سوی مرغزارهای معنوی، متن به خواننده یادآوری می‌کند که خداوند را فراموش نکند و به یاد او باشد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. بنابراین، مناسب نوجوانان و بزرگسالانی است که توانایی درک و تحلیل چنین مفاهیمی را دارند.
غزل ۲۴۷ - بانگ تسبیح بشنو از بالا
بانگِ تَسْبیحْ بِشْنَو از بالا
پس تو هم سَبِّحِ اسْمَهُ الَاعْلی ۱
گُل و سُنُبل چَرَد دِلَت چون یافت
مَرغْزاری که اَخْرَجَ الْمَرْعی ۲
یَعْلَمُ الجَهْرَ نَقْشِ این آهوست
نافِ مُشکینِ او وَ مایَخْفی ۳
نَفَسِ آهوانِ او چو رَسید
روح را سویِ مُرغزارِ هُدی ۴
تشنه را کِی بُوَد فراموشی
چون سَنُقْرِئُکَ فَلا تَنْسی ۵
پس تو هم سَبِّحِ اسْمَهُ الَاعْلی ۱
گُل و سُنُبل چَرَد دِلَت چون یافت
مَرغْزاری که اَخْرَجَ الْمَرْعی ۲
یَعْلَمُ الجَهْرَ نَقْشِ این آهوست
نافِ مُشکینِ او وَ مایَخْفی ۳
نَفَسِ آهوانِ او چو رَسید
روح را سویِ مُرغزارِ هُدی ۴
تشنه را کِی بُوَد فراموشی
چون سَنُقْرِئُکَ فَلا تَنْسی ۵
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۴۶ - صد دهل می‌زنند در دل ما
گوهر بعدی:غزل ۲۴۸ - گوش من منتظر پیام تو را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
