غزل ۲۴۹ - دل بر ما شده‌ست دلبر ما

دلْ بَرِ ما شُده‌ست دِلْبرِ ما
گُلِ ما بی‌حَد است و شِکَّرِ ما ۱

ما همیشه میانِ گُل شِکَریم
زان دِل ما قَوی‌ست در بَرِ ما ۲

زَهره دارد حوادثِ طَبَعی
که بِگَردد به گِردِ لشکرِ ما؟ ۳

ما به پَر می‌پَریم سویِ فَلَک
زان که عَرشی‌ست اصلِ جوهرِ ما ۴

ساکنانِ فَلَک بَخور کنند
از صِفاتِ خوشِ مُعَنْبَرِ ما ۵

همه نسرین و اَرغَوان و گُل است
بر زمینْ شاهراهِ کشورِ ما ۶

نه بِخَندد نه بِشْکُفد عالَم
بی نَسیمِ دَمِ مُنَوَّرِ ما ۷

ذَرّه‌هایِ هوا پَذیرد روح
از دَمِ عشقِ روحْ پَروَرِ ما ۸

گوش‌ها گشته‌اند مَحرمِ غَیب
از زبان و دلِ سُخَن وَرِ ما ۹

شَمسِ تبریز ابرسوز شُده ست
سایه‌اَش کَم مَباد از سَرِ ما ۱۰