این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و ارتباط عمیق خود با معشوق و جهان هستی سخن میگوید. او از قدرت عشق، روحپروری، و تأثیر آن بر طبیعت و جهان صحبت میکند. همچنین، شاعر از جایگاه رفیع خود در عالم هستی و ارتباطش با عرش الهی یاد میکند. در پایان، شمس تبریز به عنوان نماد عشق و روشنایی مورد ستایش قرار میگیرد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۴۹ - دل بر ما شدهست دلبر ما
گُلِ ما بیحَد است و شِکَّرِ ما ۱
ما همیشه میانِ گُل شِکَریم
زان دِل ما قَویست در بَرِ ما ۲
زَهره دارد حوادثِ طَبَعی
که بِگَردد به گِردِ لشکرِ ما؟ ۳
ما به پَر میپَریم سویِ فَلَک
زان که عَرشیست اصلِ جوهرِ ما ۴
ساکنانِ فَلَک بَخور کنند
از صِفاتِ خوشِ مُعَنْبَرِ ما ۵
همه نسرین و اَرغَوان و گُل است
بر زمینْ شاهراهِ کشورِ ما ۶
نه بِخَندد نه بِشْکُفد عالَم
بی نَسیمِ دَمِ مُنَوَّرِ ما ۷
ذَرّههایِ هوا پَذیرد روح
از دَمِ عشقِ روحْ پَروَرِ ما ۸
گوشها گشتهاند مَحرمِ غَیب
از زبان و دلِ سُخَن وَرِ ما ۹
شَمسِ تبریز ابرسوز شُده ست
سایهاَش کَم مَباد از سَرِ ما ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.