این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق الهی و سیر و سلوک معنوی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند معراج، عشق ابدی، وصال با معشوق حقیقی، و رهایی از دنیای مادی سخن میگوید. او از خواننده میخواهد که به سوی نور حقیقت حرکت کند و با پرهیز از دشمنان و جفاها، به وصال برسد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۲۸ - بیار آن که قرین را سوی قرین کشدا
فرشته را زِ فَلَک جانبِ زمین کَشَدا ۱
به هر شبی چو مُحمَّد به جانبِ مِعْراج
بُراقِ عشقِ اَبَد را به زیرِ زین کَشَدا ۲
به پیشِ روحْ نِشین زان که هر نِشَستْ تو را
به خُلْق و خوی و صِفَتهایِ هم نشین کَشَدا ۳
شرابِ عشقِ اَبَد را که ساقیاَش روح است
نگیرد و نَکَشَد، وَرْ کَشَد چُنین َکشَدا ۴
بُرو بِدُزد زِ پروانه خویِ جانْ بازی
که آن تو را به سویِ نورِ شمعِ دین َکشَدا ۵
رَسید وَحیِ خدایی که گوشْ تیز کنید
که گوشِ تیز به چَشمِ خدایْ بین َکشَدا ۶
خیالِ دوست تو را مُژده وِصال دَهَد
که آن خیال و گُمانْ جانبِ یَقین َکشَدا ۷
دَر این چَهی تو چو یوسُف، خیال دوست رَسَن
رَسَن تو را به فَلَکهایِ بَرتَرین کَشَدا ۸
به روزِ وصل اگر عقلْ مانَدَت گوید
نگُفتَمَت که چُنان کُن که آن به این َکشَدا؟ ۹
بِجِهْ بِجِه زِ جهان، هَمچو آهوان از شیر
گِرفتَمَش همه کان است، کان به کین کَشَدا ۱۰
به راستی بِرَسَد جانْ بر آستانِ وِصال
اگر کَژی به حَریر و قَزِ کَژین َکشَدا ۱۱
بِکَش تو خارِ جَفاها از آن که خارکَشی
به سبزه و گُل و ریحان و یاسَمین َکشَدا ۱۲
بِنوش لَعْنَت و دُشنامِ دُشمنان پِیِ دوست
که آن به لُطف و ثَناها و آفرین َکشَدا ۱۳
دَهان بِبَند و امین باش در سُخَن داری
که شَهْ کلیدِ خَزینه بَرِ اَمین َکشَدا ۱۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
قز: ابریشم خام و خالص
کژین: نام منطقه ای هم است
کژین: ابریشم ناخالص و نامرغوب