غزل ۲۲۷ - به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا

به جانِ پاکِ تو ای مَعْدنِ سَخا و وَفا
که صبر نیست مرا بی‌تو ای عزیز، بیا ۱

چه جایِ صبر که گَر کوهِ قاف بود این صبر
زِ آفتابِ جُدایی، چو برف گشت فَنا ۲

زِ دورِ آدم تا دورِ اَعْوَرِ دَجّال
چو جانِ بَنده نبودست، جانْ سِپُرده تو را ۳

تو خواه باور کُن یا بگو که نیست چُنین
وَفایِ عشق تو دارم، به جانِ پاکِ وَفا ۴

مَلامَتَم مکنید اَرْ دراز می‌گویم
بُوَد که کشف شود حالِ بَنده پیشِ شما ۵

که آتشی‌ست که دیگِ مرا هَمی‌جوشَد
کَز او شِکاف کُند گَر رَسَد به سَقفِ سَما ۶

اگر چه سَقفِ سَما ز آفتاب و آتشِ او
خَلَلْ نکرد و نگشت از تَفَش سِیَه سیما ۷

رَوان شُده‌ست یکی جویِ خون زِ هستیِ من
خَبَر ندارم من کَزْ کجاست تا به کجا ۸

به جو چه گویم کی جو مَرو، چه جنگ کُنم؟
بُرو بگو تو به دریا مَجوش ای دریا ۹

به حقِّ آن لبِ شیرین که می‌دَمی در من
که اختیار ندارد به ناله این سُرنا ۱۰

خَموش باش و مَزَن آتش اَنْدَر این بیشه
نمی‌شَکیبی، می‌نال پیشِ او تنها ۱۱