خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این ابیات به قدرت و لطف خداوند اشاره می‌کند که جهان را با نظم و زیبایی آفریده و حسن و جمال معشوق را مرتب کرده است. همچنین، شاعر از احساس غربت و اشتیاق خود به جمال معشوق سخن می‌گوید.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از صنایع ادبی و واژگان پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۱۷۰ - به خدایی که درسپهر بلند
به خدایی که درسپهر بلند
اختر و مهر و مه مرکب کرد ۱
دایهٔ صنع و لطف قدرت او
رونق حسن تو مرتب کرد ۲
که جهان بر من غریب اسیر
اشتیاق جمال تو شب کرد ۳
اختر و مهر و مه مرکب کرد ۱
دایهٔ صنع و لطف قدرت او
رونق حسن تو مرتب کرد ۲
که جهان بر من غریب اسیر
اشتیاق جمال تو شب کرد ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۹ - به خدایی که آب حکمت او
گوهر بعدی:شماره ۱۷۱ - مرکب من که دادهٔ شه بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
