شمارهٔ ۱۴۱ - مخدوم حکیم را در سرای خاص جای داد در شکر آن گوید

ای مقر عز تو از خرمی دارالقرار
دایم از اقبال چون دارالقرار آباد باد ۱

آن مکان کز تو فلک قدر و زمین بسطت شده است
در نهاد خود فلک سقف و زمین بنیاد باد ۲

گفته‌ای از روی آزادی نزولی کن درو
جاودان جانت ز بند حادثات آزاد باد ۳

وانکه گفتی طبع ما را شاد گردان گاهگاه
گاه و بی‌گاهت دل صافی و طبع شاد باد ۴

پایهٔ شعر از عذوبت برده‌ای بر آسمان
آشمان را کمترین شاگرد تو استاد باد ۵

باد شهرت را که دارد نسبت از باد بهشت
بر سر از تشویر طبعت خاک و در کف باد باد ۶

کمترین بندگان از بندگان خاص تو
ای خداوندیت عام از بندگانت یاد باد ۷