شمارهٔ ۱۴۰ - صاحب ناصرالدین دارو خورده بود او را تهنیت گفته

ای ملک پادشه شده ثابت‌قدم به تو
بر امر و نهی تو قدمش را ثبات باد ۱

در ذمت ملوک جهان دین طاعتت
واجب‌تر از ادای صیام و صلات باد ۲

واندر زمین مملکت از حرص خدمتت
مردم گیاه رسته به جای نبات باد ۳

نعال بارگاه ترا گرد دستگاه
بر جای نعل و میخ هلال و بنات باد ۴

در استخوان هرکه ز مهر تو مغز نیست
از پای مال خاک رمیم و رفات باد ۵

بس بر جگر چو جان به لب آید ز تشنگیش
آب ار رود ز نایژهٔ حادثات باد ۶

از آبهای دشمن تو اشک روشنست
رخسارهٔ چو نیلش ازو چون فرات باد ۷

هر باد عارضه که به عرضت گذر کند
با نامهٔ شفا و نسیم نجات باد ۸

ای پادشا سکندر ثانی و خضر تو
این شربت مبارکت آب حیات باد ۹