این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق الهی و تجربههای روحانی سخن میگوید. او از بیداری طرب، زنده کردن مردهها مانند عیسی، و تجربههای روحانی مانند گم شدن در عشق الهی و از دست دادن خرد دنیوی صحبت میکند. شاعر از عشق به عنوان نیرویی که روح را به سوی خداوند میکشاند و جسم را ویران میکند، یاد میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربههای زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند گم شدن در عشق الهی و از دست دادن خرد ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۱۹۱ - بیدار کن طرب را، بر من بزن تو خود را
چَشمی چُنین بِگَردان، کوریِّ چَشمِ بَد را ۱
خود را بِزَن تو بر من، این است زنده کردن
بر مُرده زَن چو عیسی، اَفْسونِ مُعْتَمَد را ۲
ای رویَت از قَمَر بِهْ، آن رو به رویِ من نِهْ
تا بنده دیده باشد، صد دولتِ اَبَد را ۳
در واقعه بِدیدَم، کَزْ قَندِ تو چَشیدم
با آن نشان که گفتی، این بوسه نام زد را ۴
جانِ فرشته بودی، یا رَب چه گشته بودی
کَزْ چهره مینِمودی، لَمْ یَتَّخِذْ وَلَدْ را ۵
چون دستِ تو کَشیدم، صورت دِگَر ندیدم
بیهوشییی بِدیدَم، گُم کرده مَر خِرَد را ۶
جامِ چو نارْ دَردِهْ، بیرَحم وارْ دَردِهْ
تا گُم شَوَم، نَدانَم، خود را و نیک و بَد را ۷
این بار جامْ پُر کُن، لیکِن تمامْ پُر کُن
تا چَشمْ سیر گردد، یک سو نَهَد حَسَد را ۸
دَردِهْ میی زِ بالا، در لا اِلهَ اِلاّ
تا روحْ اِله بیند، ویران کُند جَسَد را ۹
از قالَبِ نَمَدْوَش، رفت آیِنِهیْ خِرَد خوش
چندان که خواهی اکنون، میزَن تو این نَمَد را ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.