غزل ۱۹۰ - با آن که می‌رسانی، آن بادهٔ بقا را

با آن که می‌رَسانی، آن بادهٔ بَقا را
بی تو نمی‌گُوارَد، این جامِ باده ما را ۱

مُطربْ قَدَح رَها کُن، زین گونه ناله‌ها کُن
جانا یکی بَها کُن، آن جِنْسِ بی‌بَها را ۲

آن عشقِ سِلْسِلَه ت را، وان آفَتِ دِلَت را
آن چاهِ بابِلَت را، وان کانِ سِحْرها را ۳

بازآر بارِ دیگر، تا کارِ ما شود زَر
از سَر بگیر از سَر، آن عادتِ وَفا را ۴

دیوِ شِقا سِرِشته، از لُطفِ تو فرشته
طُغْرایِ تو نِبِشته، مَر مُلْکَتِ صَفا را ۵

در نورَت ای گُزیده، ای بر فَلَک رَسیده
من دَم به دَم بِدیده، اَنْوارِ مُصطَفا را ۶

چون بسته گشت راهی، شُد حاصلِ من آهی
شُد کوه هَمچو کاهی، از عشقِ کَهْرُبا را ۷

از شَمسِ دینِ چون مَهْ، تبریز هست آگَهْ
بِشْنو دُعا و گَهْ گَهْ، آمین کُن این دُعا را ۸