شاعر در این شعر از رنجها و غمهای فراوانی میگوید که تمام وجودش را سوزانده است. او از نالهها و آههایش سخن میگوید که حتی بر جهان و آسمان تأثیر گذاشتهاند. شاعر امیدها، صبر و دلش را در آتش غم سوزانده و از سوگ و ماتم خود مینالد. این شعر بیانگر دردهای عمیق و احساسات شدید شاعر است.
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم عرفانی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۲۳۹ - هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختم
هر بال و پر که داشتم از دم بسوختم ۱
از ناله هفت خیمهٔ گردون شکافتم
وز آه چار گوشهٔ عالم بسوختم ۲
چندین هزار نافهٔ مشک امید را
بر مجمر نیاز به یکدم بسوختم ۳
بنگاه صبر و خرمن دل را به جملگی
کردم به جهد با هم و در هم بسوختم ۴
هر جوهری که بود بر این سقف لاجورد
از شعلههای آه دمادم بسوختم ۵
گر چتر روز سوختم از دم عجب مدار
منجوق صبح و پرچم شب هم بسوختم ۶
از تف دل شرار به صحرا چنان زدم
کز دود مهره در سر ارقم بسوختم ۷
نیمی بسوختم دل خاقانی از عنا
نیمی دگر که ماند به ماتم بسوختم ۸
دوش از بخار سینه بخوری بساختم
بر خاک فیلسوف معظم بسوختم ۹
هر ساعت این خروش برآید مرا ز دل
کای عم بسوختم ز غم ای عم بسوختم ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.