شماره ۱۲۲ - آن حور روح فش را بر عقل جلوه کردم

آن حور روح فش را بر عقل جلوه کردم
و آن شربها که دادی بر یاد تو بخوردم ۱

یاقوت نفس کشتم زان گوهر شریفت
کازاد کرد چون عقل از چرخ لاژوردم ۲

گردم به باد ساری گردی همی ولیکن
باران تو بیامد بنشاند جمله گردم ۳

گفتی جواب خواهم شرط کرم نبود این
بگذاشتی چو فردان در زیر خویش فردم ۴

گر قطعه خوش نیامد معذور دار زیرا
هم تو عجول مردی هم من ملول مردم ۵

من توبه کرده بودم زین هرزه‌ها ولیکن
چون حکم تو بدیدم زین توبه توبه کردم ۶