خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن از مخاطب خود شکایت می‌کند که او را مدام سرزنش می‌کند و به او لقب‌های ناخوشایند می‌دهد. شاعر با اشاره به زیبایی مخاطب، بیان می‌کند که این زیبایی برای او چه سودی دارد، چرا که او شاعر است و نه کسی که بتواند این زیبایی را به او بدهد.
متن دارای مفاهیم عاطفی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به سرزنش و شکایت ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی برای درک داشته باشد.
شماره ۱۲۳ - زشت همی گویی هر ساعتم
زشت همی گویی هر ساعتم
رو تو همی گویی که من نستهم ۱
روی نکوی تو چکار آیدم
شاعرم ای دوست نه من کان دهم ۲
رو تو همی گویی که من نستهم ۱
روی نکوی تو چکار آیدم
شاعرم ای دوست نه من کان دهم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۲ - آن حور روح فش را بر عقل جلوه کردم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۴ - چو بر قناعت ازین گونه دسترس دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
