غزل ۱۲۱ - چون خانه روی ز خانهٔ ما

چون خانه رَوی زِ خانهٔ ما
با آتش و با زَبانهٔ ما ۱

با رُستَمِ زال تا نگویی
از رَخْش و زِ تازیانهٔ ما ۲

زیرا جُزِ صادقان ندانند
مَکْر و دَغَل و بَهانهٔ ما ۳

اَنْدَر دلِ هیچ کَس نگُنجیم
چون در سَرِ اوست شانهٔ ما ۴

هر جا پَر تیرِ او بِبینی
آن جاست یَقینْ نشانهٔ ما ۵

از عشق بگو که عشقْ دامست
زِنْهار مَگو زِ دانهٔ ما ۶

با خاطِرِ خویش تا نگویی
ای مَحْرمِ دلْ فَسانهٔ ما ۷

گَر تو به چُنینه‌یی بگویی
وَاللَّهْ که تویی چُنانهٔ ما ۸

اَنْدَر تبریز بُد فُلانی
اِقْبال دلِ فلانهٔ ما ۹