غزل ۱۲۰ - تا چند تو پس روی؟ به پیش آ

تا چند تو پَس رَوی؟ به پیش آ
در کُفر مَرو، به سویِ کیش آ ۱

در نیشْ تو نوش بین، به نیش آ
آخِر تو به اصلِ اصلِ خویش آ ۲

هر چند به صورت از زمینی
پَس رشتهٔ گوهرِ یَقینی ۳

بر مَخْزَنِ نورِ حَق اَمینی
آخِر تو به اصلِ اصلِ خویش آ ۴

خود را چو به بیخودی بِبَستی
می‌دانک تو از خودی بِرَستی ۵

وَزْ بَندِ هزار دامْ جَستی
آخِر تو به اصلِ اصلِ خویش آ ۶

از پُشتِ خلیفه‌یی بِزادی
چَشمی به جهانِ دونْ گُشادی ۷

آوَه که بدین قَدَر تو شادی
آخِر تو به اصلِ اصلِ خویش آ ۸

هر چند طِلِسمِ این جهانی
در باطِنِ خویشتنْ تو کانی ۹

بُگْشایْ دو دیدهٔ نَهانی
آخر تو به اصلِ اصلِ خویش آ ۱۰

چون زادهٔ پَرتوِ جَلالی
وَزْ طالعِ سَعْدْ نیک فالی ۱۱

از هر عَدَمی تو چند نالی
آخِر تو به اصلِ اصلِ خویش آ ۱۲

لَعْلی به میانِ سَنگِ خارا
تا چند غَلَط دَهی تو ما را ۱۳

در چَشمِ تو ظاهراست یارا
آخِر تو به اصلِ اصلِ خویش آ ۱۴

چون از بَر یارِ سَرکَش آیی
سَرمَست و لَطیف و دِلْکَش آیی ۱۵

با چَشمِ خوش و پُرآتش آیی
آخِر تو به اصلِ اصلِ خویش آ ۱۶

در پیشِ تو داشت جامِ باقی
شَمس تبریز شاه و ساقی ۱۷

سُبْحانَ اللَّه زِهی رَواقی
آخِر تو به اصلِ اصلِ خویش آ ۱۸