این شعر عرفانی از مولانا بیانگر درد فراق و عشق الهی است. شاعر با خطاب به یوسف (نماد معشوق الهی) و استفاده از استعارههایی مانند ساربان، قافله و آسیا، حالات روحانی و سفر معنوی خود را توصیف میکند. متن بر مفاهیمی مانند جدایی از نفس، بازگشت به اصل الهی، فنا در عشق و پایداری در مسیر عرفان تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین برخی اشارات به مفاهیم مانند 'در میان خون رفتن' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
غزل ۱۸ - ای یوسف خوش نام ما، خوش میروی بر بام ما
اِنّا فَتَحْنا اَلصَّلا، بازآ زِ بام، از دَر دَرا ۱
ای بَحْرِ پُر مَرجانِ من، وَللَّهْ سَبُک شُد جانِ من
این جانِ سَرگردانِ من، از گَردشِ این آسیا ۲
ای ساربانْ با قافله، مَگْذَر مَرو زین مَرحَله
اُشْتُر بِخوابانْ هین هَله، نَز بَهرِ من بَهرِ خدا ۳
نی نی بُرو، مَجنون بُرو، خوش در میانِ خون بُرو
از چون مَگو، بیچون بُرو، زیرا که جان را نیست جا ۴
گَر قالَبَت در خاک شُد، جانِ تو بر افلاک شُد
گَر خِرقۀ تو چاک شُد، جانِ تو را نَبْوَد فَنا ۵
از سِرِّ دلْ بیرون نهیی، بِنْمایْ رو کایینهیی
چون عشق را سَرفِتْنهیی، پیشِ تو آید فِتْنهها ۶
گویی مرا چون میرَوی؟ گُستاخ و اَفْزون میرَوی؟
بِنْگَر که در خون میرَوی، آخِر نگویی تا کجا؟ ۷
گفتم کَزْ آتشهایِ دل، بر رویِ مَفْرَشهایِ دل
میغَلْط در سودایِ دل، تا بَحْرِ یَفْعَل ما یَشا ۸
هر دَم رَسولی میرَسَد، جان را گَریبان میکَشَد
بر دلْ خیالی میدَوَد، یعنی به اصلِ خود بیا ۹
دل از جهانِ رنگ و بو، گشته گُریزان سو به سو
نَعرهزنان کان اصل کو؟ جامهدَران اَنْدَر وَفا ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.