این شعر حافظ بیانگر عشق و اشتیاق شدید شاعر به معشوق است. او با استفاده از استعارههای زیبا مانند چاه زنخدان، روضه رضوان، و چشمه حیوان، احساسات خود را توصیف میکند. شاعر امیدوار است که معشوق مانند خورشید درخشان یا سرو خرامان ظهور کند و او را از غم و اندوه نجات دهد.
متن دارای مضامین عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند 'چاه زنخدان' یا 'روضه رضوان' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۴۹۴ - ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی
هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی ۱
هُش دار که گَر وَسْوَسِهٔ عَقْل کُنی گوش
آدَمصِفَت از روضِهٔ رِضْوان به دَرآیی ۲
شایَد که به آبی، فَلَکَت، دَسْت نَگیرد
گر تِشنِهلَب از چشمهٔ حیوان به دَرآیی ۳
جان میدَهم از حَسرَتِ دیدارِ تو، چون صُبْح
باشَد که چو خورشید درخشان به دَرآیی ۴
چَنْدان، چو صَبا بَر تو گُمارم دَمِ هِمَّت
کز غُنچِه چو گُل، خُرَّم و خَندان به دَرآیی ۵
در تیرهشَبِ هِجرِ تو، جانَم به لَب آمد
وَقت است که همچون مَهِ تابان به دَرآیی ۶
بَر رَهگُذَرَت بَستِهام از دیده، دو صَد جوی
تا بو که تو چون سَروِ خُرامان به دَرآیی ۷
حافِظ! مَکُن اَندیشِه که آن یوسُفِ مَهرو
بازآیَد و از کُلبِهٔ اَحزان به دَرآیی! ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.