غزل ۴۹۴ - ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی

اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی
هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی ۱

هُش دار که گَر وَسْوَسِهٔ عَقْل کُنی گوش
آدَم‌صِفَت از روضِهٔ رِضْوان به دَرآیی ۲

شایَد که به آبی، فَلَکَت، دَسْت نَگیرد
گر تِشنِه‌لَب از چشمهٔ حیوان به دَرآیی ۳

جان می‌دَهم از حَسرَتِ دیدارِ تو، چون صُبْح
باشَد که چو خورشید درخشان به دَرآیی ۴

چَنْدان، چو صَبا بَر تو گُمارم دَمِ هِمَّت
کز غُنچِه چو گُل، خُرَّم و خَندان به دَرآیی ۵

در تیره‌شَبِ هِجرِ تو، جانَم به لَب آمد
وَقت است که همچون مَهِ تابان به دَرآیی ۶

بَر رَهگُذَرَت بَستِه‌ام از دیده، دو صَد جوی
تا بو که تو چون سَروِ خُرامان به دَرآیی ۷

حافِظ! مَکُن اَندیشِه که آن یوسُفِ مَه‌رو
بازآیَد و از کُلبِهٔ اَحزان به دَرآیی! ۸