غزل ۴۹۲ - سلامی چو بوی خوش آشنایی

سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردمِ دیدهٔ روشنایی ۱

درودی چو نورِ دلِ پارسایان
بدان شمعِ خلوتگه پارسایی ۲

نمی‌بینم از همدمان هیچ بر جای
دلم خون شد از غصه، ساقی کجایی؟ ۳

ز کوی مُغان رخ مگردان که آن جا
فروشند مفتاحِ مشکل‌گشایی ۴

عروس جهان گر چه در حد حُسن است
ز حد می‌برد شیوهٔ بی‌وفایی ۵

دل خستهٔ من گرش همتی هست
نخواهد ز سنگین‌دلان، مومیایی ۶

مِیِ صوفی‌افکن، کجا می‌فروشند؟
که در تابم از دست زهدِ ریایی ۷

رفیقان چنان عهد صحبت شکستند
که گویی نبوده‌ست خود، آشِنایی ۸

مرا گر تو بگذاری, اِی نفس طامِع!
بسی پادِشایی کنم در گدایی ۹

بیاموزمت کیمیای سعادت
ز هم‌صحبت بد، جدایی، جدایی ۱۰

مکن حافظ از جورِ دوران، شکایت
چه دانی تو ای بنده! کار خدایی؟ ۱۱