این متن شعری از حافظ است که بر اهمیت تلاش برای کسب معرفت و عشق الهی تأکید دارد. شاعر توصیه میکند که برای رسیدن به مقام معنوی والا، باید از تعلقات دنیوی دوری کرد و در راه عشق و حقیقت گام نهاد. همچنین، اشاره میکند که تنها با فداکاری و از خودگذشتگی میتوان به وصال حق رسید.
مفاهیم عمیق عرفانی و نیاز به درک فلسفی و ادبی برای فهم کامل متن، آن را برای کودکان مناسب نمیسازد. نوجوانان و بزرگسالان با دانش ادبی و عرفانی بیشتر میتوانند از این شعر بهرهمند شوند.
غزل ۴۸۷ - ای بیخبر بکوش که صاحب خبر شوی
تا راهرو نباشی کی راهبر شوی؟ ۱
در مکتب حقایق پیش ادیب عشق
هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی ۲
دست از مسِ وجود چو مردان ره بشوی
تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی ۳
خواب و خورت ز مرتبهٔ خویش دور کرد
آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی ۴
گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد
بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی ۵
یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر
کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی ۶
از پای تا سرت همه نور خدا شود
در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی ۷
وجه خدا اگر شودت منظر نظر
زین پس شکی نماند که صاحبنظر شوی ۸
بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود
در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی ۹
گر در سرت هوای وصال است حافظا
باید که خاک درگه اهل هنر شوی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.