در این شعر، حافظ از مفاهیم عرفانی و اخلاقی مانند فقر، عشق، و آزادگی سخن میگوید. او از میخانه و رندان قلندر به عنوان نمادهایی از بیاعتنایی به دنیا و قدرتهای مادی یاد میکند و بر اهمیت درک حقیقت و پرهیز از گمراهی تأکید دارد. همچنین، او به سلطنت فقر اشاره میکند که از نظر او ارزشمندتر از قدرت دنیوی است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
غزل ۴۸۸ - سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی
گفت باز آی که دیرینهٔ این درگاهی ۱
همچو جَم جرعهٔ ما کَش که ز سِرّ دو جهان
پرتو جام جهانبین دهدَت آگاهی ۲
بر در میکده رندان قلندر باشند
که سِتانند و دهند افسر شاهنشاهی ۳
خشت، زیر سر و بر تارَک هفتاختر پای
دست قدرت نگر و منصب صاحبجاهی ۴
سَر ما و در میخانه که طرف بامش
به فلک بَر شد و دیوار بدین کوتاهی ۵
قطع این مرحله بیهمرهی خضر مکن
ظلمات است بترس از خطر گمراهی ۶
اگرت سلطنت فقر ببخشند ای دل
کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی ۷
تو دم فقر ندانی زدن از دست مده
مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی ۸
حافظِ خامطمع! شرمی از این قصّه بدار
عملت چیست که فردوس بَرین میخواهی؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.