غزل ۴۵۸ - ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی ۱

در مقامی که صدارت به فقیران بخشند
چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی ۲

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی ۳

نقطه ی عشق نمودم به تو هان سهو مکن
ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی ۴

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی ۵

تاج شاهی طلبی گوهر ذاتی بنمای
ور خود از تخمه ی جمشید و فریدون باشی ۶

ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان
چند و چند از غم ایام جگرخون باشی ۷

حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است
هیچ خوش دل نپسندد که تو محزون باشی ۸