این متن شعری از حافظ است که در آن شاعر به موضوعاتی مانند عشق، فقر، جاه و مقام، و فلسفه زندگی میپردازد. او از خواننده میخواهد که در راه عشق مجنون باشد، از فقر ناله نکند و به جای نگرانی از مشکلات زندگی، از لحظات لذت ببرد. حافظ همچنین تأکید میکند که ارزش واقعی در ذات انسان است، نه در تبار یا ثروت.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مجنون بودن در راه عشق یا نگرش به فقر و ثروت، ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز یا نامفهوم باشد.
غزل ۴۵۸ - ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی ۱
در مقامی که صدارت به فقیران بخشند
چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی ۲
در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی ۳
نقطهٔ عشق نمودم به تو هان سهو مکن
ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی ۴
کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟ ۵
تاج شاهی طلبی، گوهر ذاتی بنمای
ور خود از تخمهٔ جمشید و فریدون باشی ۶
ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان
چند و چند از غم ایام جگرخون باشی؟ ۷
حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است
هیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.