شاعر در این شعر عاشقانه، از عشق و علاقهی عمیق خود به معشوق سخن میگوید. او آرزو میکند که معشوق در کنارش باشد، دلش را آرام کند، و در لحظات سخت و تاریک زندگی، همراه و تسلیبخش او باشد. شاعر از معشوق میخواهد که در میان دیگران، جایگاه ویژهای داشته باشد و در نهایت، از او میخواهد که به او عشق بورزد و در کنارش بماند.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۴۵۷ - هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بیقرار من باشی ۱
چراغِ دیدهٔ شبزندهدار من گردی
انیسِ خاطر امّیدوار من باشی ۲
چو خسروانِ ملاحت، به بندگان نازند
تو در میانه، خداوندگار من باشی ۳
از آن عقیق که خونیندلم ز عشوهٔ او
اگر کنم گلهای غمگسار من باشی ۴
در آن چمن که بتان، دست عاشقان گیرند
گرت ز دست برآید، نگار من باشی ۵
شبی به کلبهٔ احزانِ عاشقان آیی
دمی انیسِ دلِ سوگوارِ من باشی ۶
شود غزالهٔ خورشید، صید لاغر من
گر آهویی چو تو یک دم، شکار من باشی ۷
سه بوسه کز دو لبت، کردهای وظیفهٔ من
اگر ادا نکنی، قرضدار من باشی ۸
من این مراد ببینم به خود که نیمشبی
به جای اشک روان، در کنار من باشی ۹
من ار چه حافظ شهرم، جویی نمیارزم
مگر تو از کرم خویش، یار من باشی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.