این شعر حافظ از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید. شاعر از جذابیتهای ظاهری و باطنی معشوق، مانند موهایش، لبهایش و چشمانش، تعریف میکند و از تأثیرات عمیق این عشق بر روح و روان خود میگوید. همچنین، شاعر به مفاهیمی مانند رهایی، اسارت و تدبیر در عشق اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۵۹ - زین خوش رقم که بر گل رخسار میکشی
خط بر صحیفهٔ گل و گلزار میکشی ۱
اشک حرمنشین نهانخانهٔ مرا
زان سوی هفتپرده به بازار میکشی ۲
کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف
هر دم به قید سلسله در کار میکشی ۳
هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست
از خلوتم به خانهٔ خمار میکشی ۴
گفتی سر تو بستهٔ فتراک ما شود
سهل است اگر تو زحمت این بار میکشی ۵
با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم؟
وه زین کمان که بر من بیمار میکشی ۶
بازآ که چشم بد ز رخت دفع میکند
ای تازه گل که دامن از این خار میکشی ۷
حافظ دگر چه میطلبی از نعیم دهر
می میخوری و طرهٔ دلدار میکشی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.