غزل ۴۴۵ - تو را که هر چه مراد است در جهان داری

تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری ۱

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان
که حکم بر سر آزادگان روان داری ۲

میان نداری و دارم عجب که هر ساعت
میان مجمع خوبان کنی میانداری ۳

بیاض روی تو را نیست نقش درخور از آنک
سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری ۴

بنوش می که سبکروحی و لطیف مدام
علی الخصوص در آن دم که سر گران داری ۵

مکن عتاب از این بیش و جور بر دل ما
مکن هر آن چه توانی که جای آن داری ۶

به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاست
به قصد جان من خسته در کمان داری ۷

بکش جفای رقیبان مدام و جور حسود
که سهل باشد اگر یار مهربان داری ۸

به وصل دوست گرت دست می‌دهد یک دم
برو که هر چه مراد است در جهان داری ۹

چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظ
چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری ۱۰