غزل ۴۴۶ - صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری ۱

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست
توان به دست تو دادن گرش نکو داری ۲

در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت
جز این قدر که رقیبان تندخو داری ۳

نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد
که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری ۴

به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
خود از کدام خم است این که در سبو داری ۵

به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز
که گر بدو رسی از شرم سر فروداری ۶

دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن
تو را رسد که غلامان ماه رو داری ۷

قبای حسن فروشی تو را برازد و بس
که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری ۸

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر میل جست و جو داری ۹