این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر از معشوق خود با توصیفاتی مانند زلف مشکبو و شمایل مطبوع یاد میکند و عشق خود را به او ابراز میدارد. همچنین، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره کرده و از رقیبان تندخو و مرغان هرزهگو شکایت میکند. در نهایت، شاعر به عشق و جستوجوی آن در خارج از صومعه اشاره میکند.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۴۴۶ - صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری ۱
دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست
توان به دست تو دادن گرش نکو داری ۲
در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت
جز این قدر که رقیبان تندخو داری ۳
نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد
که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری ۴
به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
خود از کدام خم است این که در سبو داری ۵
به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز
که گر بدو رسی از شرم سر فروداری ۶
دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن
تو را رسد که غلامان ماه رو داری ۷
قبای حسن فروشی تو را برازد و بس
که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری ۸
ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر میل جست و جو داری ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.