این متن شعری است که زیباییهای یک شهر و جوانان آن را توصیف میکند. شاعر از عشق و زیبایی سخن میگوید و از دشواریهای عشق و زندگی شکایت میکند. او همچنین از گذر زمان و فرصتهای از دست رفته میگوید و از خواننده میخواهد که از لحظات خوش زندگی استفاده کند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عشق، زیبایی و گذر زمان است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات و مفاهیم ممکن است نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری داشته باشند.
غزل ۴۴۴ - شهریست پرظریفان و از هر طرف نگاری
یاران صلای عشق است گر میکنید کاری ۱
چشم فلک نبیند زین طرفهتر جوانی
در دست کس نیفتد زین خوبتر نگاری ۲
هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مرکب
بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری ۳
چون من شکستهای را از پیش خود چه رانی
کم غایت توقع بوسیست یا کناری ۴
می بیغش است دریاب وقتی خوش است بشتاب
سال دگر که دارد امید نوبهاری ۵
در بوستان حریفان مانند لاله و گل
هر یک گرفته جامی بر یاد روی یاری ۶
چون این گره گشایم وین راز چون نمایم
دردی و سخت دردی کاری و صعب کاری ۷
هر تار موی حافظ در دست زلف شوخی
مشکل توان نشستن در این چنین دیاری ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.