این شعر از عاشقی دل‌داده و شیفته می‌گوید که در دنیای فانی گرفتار شده است. شاعر به مخاطب خود (میر خراسان) یادآوری می‌کند که نعمت‌ها و زیبایی‌ها گذرا هستند و دیوارهای کهنه روزی فرو می‌ریزند. او توصیه می‌کند که مانند گذشته، از دنیا دوری کند و به درون پناه ببرد. در پایان، شاعر مخاطب را به یادآوری و تأمل دعوت می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، مانند گذرایی دنیا و دعوت به درون‌گرایی، برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل‌درک نباشد.
شماره ۵۵ - ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی
همچون شمنی شیفته بر صورت فرخار ۱
امروز به اقبال تو، ای میر خراسان
هم نعمت و هم روی نکو دارم و سیار ۲
درواز و دریواز فرو گشت و بر آمد
بیمست که: یک بار فرود آید دیوار ۳
دیوار کهن گشته بپرداز بادیز
یک روز همه پست شود، رنجش بگذار ۴
آن خجش ز گردنش در آویخته گویی
خیکیست پراز باد، درو ریخته از بار ۵
آن کن که درین وقت همی کردی هر سال
خز پوش و به کاشانه رو از صفه و فروار ۶
یاد آری و دانی که: تویی زیرک و نادان
ور یاد نداری تو سگالش کن و یادآر ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
