شمارهٔ ۵۴ - بر رخش «زلف» عاشق است چو من

بر رخش زلف عاشق است چو من
لاجرم همچو منش نیست قرار ۱

من و زلفین او نگونساریم
او چرا بر گل است و من بر خار؟ ۲

همچو چشمم توانگر است لبم
آن به لعل، این به لؤلؤ شهوار ۳

تا به خاک اندرت نگرداند
خاک و ماک از تو بر ندارد کار ۴

رگ که با پیشیار بنمایی
دل تو خوش کند به خوش گفتار ۵

باد یک چند بر تو پیماید
اند کاو را روان بود بازار ۶

لعل می را ز درج خم برکش
در کدو نیمه کن، به پیش من آر ۷

زن و دخترش گشته مویه کنان
رخ کرده به ناخنان شدکار ۸