غزل ۳۹۵ - گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن

گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن
یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کن ۱

بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را
چون شیشه‌های دیده ی ما پرگلاب کن ۲

ایام گل چو عمر به رفتن شتاب کرد
ساقی به دور باده ی گلگون شتاب کن ۳

بگشا به شیوه نرگس پرخواب مست را
و از رشک چشم نرگس رعنا به خواب کن ۴

بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گیر
بنگر به رنگ لاله و عزم شراب کن ۵

زان جا که رسم و عادت عاشق‌کشی توست
با دشمنان قدح کش و با ما عتاب کن ۶

همچون حباب دیده به روی قدح گشای
وین خانه را قیاس اساس از حباب کن ۷

حافظ وصال می‌طلبد از ره دعا
یا رب دعای خسته دلان مستجاب کن ۸