غزل ۳۹۴ - ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن

ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن
خال و خط تو مرکز حسن و مدار حسن ۱

در چشم پرخمار تو پنهان فسون سحر
در زلف بی‌قرار تو پیدا قرار حسن ۲

ماهی نتافت همچو تو از برج نیکویی
سروی نخاست چون قدت از جویبار حسن ۳

خرم شد از ملاحت تو عهد دلبری
فرخ شد از لطافت تو روزگار حسن ۴

از دام زلف و دانه ی خال تو در جهان
یک مرغ دل نماند نگشته شکار حسن ۵

دایم به لطف دایه ی طبع از میان جان
می‌پرورد به ناز، تو را در کنار حسن ۶

گرد لبت بنفشه از آن تازه و تر است
کآب حیات می‌خورد از جویبار حسن ۷

حافظ طمع برید که بیند نظیر تو
دیار نیست جز رخت اندر دیار حسن ۸