غزل ۳۹۳ - منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن ۱

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن ۲

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات
بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن ۳

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست
به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن ۴

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب
که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن ۵

به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه
کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن ۶

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس
که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن ۷

ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب
که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن ۸

مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ
که دست زهدفروشان خطاست بوسیدن ۹