غزل ۳۶۹ - ما ز یاران چشم یاری داشتیم

ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم ۱

تا درخت دوستی برگی دهد
حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم ۲

گفت و گو آیین درویشی نبود
ور نه با تو ماجراها داشتیم ۳

شیوه ی چشمت فریب جنگ داشت
ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم ۴

گلبن حسنت نه خود شد دل فروز
ما دم همت بر او بگماشتیم ۵

نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد
جانب حرمت فرونگذاشتیم ۶

گفت خود دادی به ما دل حافظا
ما محصل بر کسی نگماشتیم ۷