غزل ۳۶۸ - خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم

خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
به ره دوست نشینیم و مرادی طلبیم ۱

زاد راه حرم وصل نداریم مگر
به گدایی ز در میکده زادی طلبیم ۲

اشک آلوده ی ما گر چه روان است ولی
به رسالت سوی او پاک نهادی طلبیم ۳

لذت داغ غمت بر دل ما باد حرام
اگر از جور غم عشق تو دادی طلبیم ۴

نقطه ی خال تو بر لوح بصر نتوان زد
مگر از مردمک دیده مدادی طلبیم ۵

عشوه‌ای از لب شیرین تو دل خواست به جان
به شکرخنده لبت گفت مرادی طلبیم ۶

تا بود نسخه ی عطری دل سودازده را
از خط غالیه سای تو سوادی طلبیم ۷

چون غمت را نتوان یافت مگر در دل شاد
ما به امید غمت خاطر شادی طلبیم ۸

بر در مدرسه تا چند نشینی حافظ
خیز تا از در می خانه گشادی طلبیم ۹