غزل ۳۶۷ - فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم

فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم
که حرام است می آن جا که نه یار است ندیم ۱

چاک خواهم زدن این دلق ریایی چه کنم
روح را صحبت ناجنس عذابیست الیم ۲

تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر من
سال‌ها شد که منم بر در می خانه مقیم ۳

مگرش خدمت دیرین من از یاد برفت
ای نسیم سحری یاد دهش عهد قدیم ۴

بعد صد سال اگر بر سر خاکم گذری
سر برآرد ز گلم رقص کنان عظم رمیم ۵

دلبر از ما به صد امید ستد اول دل
ظاهرا عهد فراموش نکند خلق کریم ۶

غنچه گو تنگ دل از کار فروبسته مباش
کز دم صبح مدد یابی و انفاس نسیم ۷

فکر بهبود خود ای دل ز دری دیگر کن
درد عاشق نشود به به مداوای حکیم ۸

گوهر معرفت آموز که با خود ببری
که نصیب دگران است نصاب زر و سیم ۹

دام سخت است مگر یار شود لطف خدا
ور نه آدم نبرد صرفه ز شیطان رجیم ۱۰

حافظ ار سیم و زرت نیست چه شد شاکر باش
چه به از دولت لطف سخن و طبع سلیم ۱۱