غزل ۳۵۱ - حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

حاشا که من به موسم گل ترک می کنم
من لاف عقل می‌زنم این کار کی کنم ۱

مطرب کجاست تا همه محصول زهد و علم
در کار چنگ و بربط و آواز نی کنم ۲

از قیل و قال مدرسه حالی دلم گرفت
یک چند نیز خدمت معشوق و می کنم ۳

کی بود در زمانه وفا جام می بیار
تا من حکایت جم و کاووس کی کنم ۴

از نامه ی سیاه نترسم که روز حشر
با فیض لطف او صد از این نامه طی کنم ۵

کو پیک صبح تا گله‌های شب فراق
با آن خجسته طالع فرخنده پی کنم ۶

این جان عاریت که به حافظ سپرد دوست
روزی رخش ببینم و تسلیم وی کنم ۷