غزل ۳۵۰ - به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم

به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
بهار توبه شکن می‌رسد چه چاره کنم ۱

سخن درست بگویم نمی‌توانم دید
که می خورند حریفان و من نظاره کنم ۲

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاه
پیاله گیرم و از شوق جامه پاره کنم ۳

به دور لاله دماغ مرا علاج کنید
گر از میانه ی بزم طرب کناره کنم ۴

ز روی دوست مرا چون گل مراد شکفت
حواله سر دشمن به سنگ خاره کنم ۵

گدای میکده‌ام لیک وقت مستی بین
که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم ۶

مرا که نیست راه و رسم لقمه پرهیزی
چرا ملامت رند شراب خواره کنم ۷

به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی
ز سنبل و سمنش ساز طوق و یاره کنم ۸

ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ
به بانگ بربط و نی رازش آشکاره کنم ۹