غزل ۳۴۱ - گر من از سرزنش مدعیان اندیشم

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم
شیوه ی مستی و رندی نرود از پیشم ۱

زهد رندان نوآموخته راهی بدهیست
من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم ۲

شاه شوریده سران خوان من بی‌سامان را
زان که در کم خردی از همه عالم بیشم ۳

بر جبین نقش کن از خون دل من خالی
تا بدانند که قربان تو کافرکیشم ۴

اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا
تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم ۵

شعر خون بار من ای باد بدان یار رسان
که ز مژگان سیه بر رگ جان زد نیشم ۶

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس
حافظ راز خود و عارف وقت خویشم ۷