غزل ۳۴۰ - من که از آتش دل چون خم می در جوشم

من که از آتش دل چون خم می در جوشم
مهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم ۱

قصد جان است طمع در لب جانان کردن
تو مرا بین که در این کار به جان می‌کوشم ۲

من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم
هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم ۳

حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش
این قدر هست که گه گه قدحی می نوشم ۴

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا
فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم ۵

پدرم روضه ی رضوان به دو گندم بفروخت
من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم ۶

خرقه پوشی من از غایت دین داری نیست
پرده‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم ۷

من که خواهم که ننوشم به جز از راوق خم
چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم ۸

گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق
شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم ۹