غزل ۳۳۹ - خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم

خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم
دل از پی نظر آید به سوی روزن چشم ۱

سزای تکیه گهت منظری نمی‌بینم
منم ز عالم و این گوشه ی معین چشم ۲

بیا که لعل و گهر در نثار مقدم تو
ز گنج خانه ی دل می‌کشم به روزن چشم ۳

سحر سرشک روانم سر خرابی داشت
گرم نه خون جگر می‌گرفت دامن چشم ۴

نخست روز که دیدم رخ تو دل می‌گفت
اگر رسد خللی خون من به گردن چشم ۵

به بوی مژده ی وصل تو تا سحر شب دوش
به راه باد نهادم چراغ روشن چشم ۶

به مردمی که دل دردمند حافظ را
مزن به ناوک دلدوز مردم افکن چشم ۷