غزل ۳۴۲ - حجاب چهره ی جان می‌شود غبار تنم

حجاب چهره ی جان می‌شود غبار تنم
خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم ۱

چنین قفس نه سزای چو من خوش الحان است
روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم ۲

عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم
دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم ۳

چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس
که در سراچه ی ترکیب تخته بند تنم ۴

اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آید
عجب مدار که هم درد نافه ی ختنم ۵

طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع
که سوزهاست نهانی درون پیرهنم ۶

بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار
که با وجود تو کس نشنود ز من که منم ۷