غزل ۳۳۴ - گر دست رسد در سر زلفین تو بازم

گر دست رسد در سر زلفین تو بازم
چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم ۱

زلف تو مرا عمر دراز است ولی نیست
در دست سر مویی از آن عمر درازم ۲

پروانه راحت بده ای شمع که امشب
از آتش دل پیش تو چون شمع گدازم ۳

آن دم که به یک خنده دهم جان چو صراحی
مستان تو خواهم که گزارند نمازم ۴

چون نیست نماز من آلوده نمازی
در میکده زان کم نشود سوز و گدازم ۵

در مسجد و می خانه خیالت اگر آید
محراب و کمانچه ز دو ابروی تو سازم ۶

گر خلوت ما را شبی از رخ بفروزی
چون صبح بر آفاق جهان سر بفرازم ۷

محمود بود عاقبت کار در این راه
گر سر برود در سر سودای ایازم ۸

حافظ غم دل با که بگویم که در این دور
جز جام نشاید که بود محرم رازم ۹