غزل ۳۰۶ - اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول

اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول
رسد به دولت وصل تو کار من به اصول ۱

قرار برده ز من آن دو نرگس رعنا
فراغ برده ز من آن دو جادوی مکحول ۲

چو بر در تو من بینوای بی زر و زور
به هیچ باب ندارم ره خروج و دخول ۳

کجا روم چه کنم چاره از کجا جویم
که گشته‌ام ز غم و جور روزگار ملول ۴

من شکسته ی بدحال زندگی یابم
در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول ۵

خراب تر ز دل من غم تو جای نیافت
که ساخت در دل تنگم قرارگاه نزول ۶

دل از جواهر مهرت چو صیقلی دارد
بود ز زنگ حوادث هر آینه مصقول ۷

چه جرم کرده‌ام ای جان و دل به حضرت تو
که طاعت من بیدل نمی‌شود مقبول ۸

به درد عشق بساز و خموش کن حافظ
رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقول ۹