غزل ۳۰۵ - به وقت گل شدم از توبه ی شراب خجل

به وقت گل شدم از توبه ی شراب خجل
که کس مباد ز کردار ناصواب خجل ۱

صلاح ما همه دام ره است و من زین بحث
نیم ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجل ۲

بود که یار نرنجد ز ما به خلق کریم
که از سؤال ملولیم و از جواب خجل ۳

ز خون که رفت شب دوش از سراچه ی چشم
شدیم در نظر رهروان خواب خجل ۴

رواست نرگس مست ار فکند سر در پیش
که شد ز شیوه ی آن چشم پر عتاب خجل ۵

تویی که خوب تری ز آفتاب و شکر خدا
که نیستم ز تو در روی آفتاب خجل ۶

حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت
ز شعر حافظ و آن طبع همچو آب خجل ۷