غزل ۲۸۹ - مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش ۱

دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی
بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش ۲

من همان به که از او نیک نگه دارم دل
که بد و نیک ندیده‌ست و ندارد نگهش ۳

بوی شیر از لب همچون شکرش می‌آید
گر چه خون می‌چکد از شیوه ی چشم سیهش ۴

چارده ساله بتی چابک شیرین دارم
که به جان حلقه به گوش است مه چاردهش ۵

از پی آن گل نورسته دل ما یا رب
خود کجا شد که ندیدیم در این چند گهش ۶

یار دلدار من ار قلب بدین سان شکند
ببرد زود به جانداری خود پادشهش ۷

جان به شکرانه کنم صرف گر آن دانه ی در
صدف سینه ی حافظ بود آرامگهش ۸